Біяграфічная даведка
Даюжэнак Віктар Васільевіч
 |
Віктар Дюжэнак нарадзіўся ў 1936 годзе ў сялянскай сям’і. Ён рана застаўся без бацькі, таму ўсё яго юнацтва прайшлао з маці. Віктар вучыўся ў Галоўчынскай сярэдняй школе. Там ён моцна захапляўся літаратурнай дзейнасцю. |
Пісаў вершы, якія друкаваліся не толькі ў школьным рукапісным часопісе “Залатым ранку”, які рэдагаваў выкладчык беларускай мовы і літаратуры В.Д.Гузаў, а і ў районнай, абласной і рэспубліканскіх газетах. У 1953 годзе ў часопісе “Полымя” быў размешчаны яго верш “Аграном”. |
|
 |
|
 |
|
Пэўнага творчага росту пачынаючы паэт дасягнуў у гады вучобы на філалагічным факультэце Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (цяпер універсітэт). Ён рэдагаваў газету філалагічнага факультэта, вучыўся і адначасова працаваў дыктарам абласного радыё. Са жніўня 1959 года ён – літаратурны супрацоўнік Бялыніцкай раённай газеты, а затым рэдактар аддзела сельскай гаспадаркі абласнога радыё. У 1961 годзе Віктара Васільевіча не стала. Гэта была трагічная смерць. |
|
Да вашай увагі некалькі вершаў Віктара Даюжэнкі. |
|
| Возера Сінь чысцюткую з сонечным промнем Тут адбіла нябёсная высь... Параўнаў гэты колер, ці помніш, Я з вачамі тваімі калісь. Мне ў кашулю таты вышывала Ты найлепшыя кветкі зямлі І вянкі адвячоркам кідала, Каб да хаты маёй даплылі. ... Сёння я не прыду на той бераг, Мне не скажа празрыстая плынь, Дзе схавала – на дне ці ў аерах – Дзве ўлюблённыя постаці сінью Трошкі сумна і сэрцу балюча, Пажаўцела лісцё на галлі, І вянкі, што кідала ты з кручы, Да хаціны другой паплылі. Мая дарога Малым ты не плакаў ніколі, Хаця спатыкаўся нямала, - Так родная маці мне калісь Пра першыя крокі казала. ... Прыйшло да мяне паўналецце- Палаткі, паходныя ранцы Абветраны, дужы, На свеце Не буду я жыць утрыманцам. Я з тымі хто крочыць у далеч, Нясу свае светлыя мары І Дзесь не хачу на прывале Гарачае сэрца састарыць. А сівер сустрэну суровы, З дарогі цярністай не збочу – Успомню я матчыны словы І толькі ўперад пакрочу. Наш Сцяг Ад сэрца, шчыра, зноў і зноў Табе, мой сцяг, любоў нясу я. Ты ўзяў навек у палатно Часцінку сонца залатую. Таму заўсёды ў прасцяг Куды скірован крок і позірк, Нясу цябе, чырвоны сцяг Каб сонца ззяла ў дарозе. Перад жнівом Ці ўдыхаў ты світальнай парой Хлебны водар у родныхпалях? А ці бачыў, як зерне буйное Адлівае зямля ў каласах? Ад прастораў, дажджамі абмытых, Ці адчуў усім сэрцам любоў, Дзе калісь з аднагодкамі жыта Каштаваў ля начлежных кастроў. Калі ў пару, што з глебы шугае, Прагнеш кінуць зярнят чысціню; Калі ў далі, што краю не маюць, Трактар выведзіш ты ўпершыню; Калі вабіць цябе ў прыволле Ціхамірны спакой паласы; Калі хочаш напіцца ў волю Тут празрыстай, сцюдзёнай расы; Калі рукі шурпатасць тугую, Плечы моц ад зямлі ўзялі, - Ты любоў усім сэрцам адчуеш Да яе, тваёй роднай зямлі. І абшары дыхнуць цеплынёю, Нібы бохан – пірог аржаны. І ўдзячна паклоіицца ў пояс Гушчыня залатой збажыны. І тады ты і сонца і ліўні – Усё дастаў бы для ніў за сялом, Каб на поўныя грудзі ў жніўні Хлебны пах удыхаць за сталом. |
|